licznik on-line:

 

 

 

Demografia Islandii

 

    Zmiany ludnościowe w ujęciu historycznym.

      Do wczesnego średniowiecza Islandia była niezamieszkała.
     Od końca VIII w., jako pierwsi, zaczęli odwiedzać tę bezludną wyspę irlandzcy mnisi, których pobyt nie miał jednak charakteru stałego.
     Historia Islandii i jej systematyczne zasiedlanie zaczyna się od przybycia na wyspę w 874 r. młodego Norwega, Ingolfura Arnarsona oraz jego przyrodniego brata wraz z rodzinami oraz poddanymi.
     Trudne warunki życia w Norwegii, spowodowały znaczną ekspansję części jej mieszkańców w poszukiwaniu nowych miejsc osiedleńczych. Skierowana ona była początkowo głównie na zachód w kierunku Orkanów, Szetlandów, Wysp Owczych i Islandii, a później także na południe. Nastąpił okres dalekich wypraw Wikingów i ich panowania na północnym Atlantyku.
     Klimat Islandii, łagodniejszy niż obecnie, stwarzał możliwości dla rozwoju rolnictwa i prowadzenia hodowli. Większość kraju pokryta była roślinnością, a znaczne połacie wyspy porastały lasy i zagajniki. Rzeki obfitowały w ryby, podobnie jak przybrzeżne wody oceaniczne. Istniały więc w miarę sprzyjające warunki do osadnictwa.
     Liczba ludności rosła początkowo bardzo szybko. Już w połowie X w., po zakończeniu pierwszego i największego, trwającego sześć dziesięcioleci okresu osadnictwa żyło w Islandii – według różnych badaczy – 50 do 60 tys. osób.
     Od końca XI w. dane dotyczące zaludnienia są już bardziej miarodajne. Ewidencje ludności dla swoich celów prowadziły zarówno administracja państwowa, jak i kościelna. W tym czasie wyspę zamieszkiwało około 75 tys. mieszkańców.
     W połowie XIII w. żyło na Islandii około 80 tys. osób. Jak na ówczesne czasy, była to całkiem pokaźna populacja. Pod koniec XVIII w. zaludnienie Islandii spadło do zaledwie połowy tej liczby. Powodem tego zjawiska był cały splot niekorzystnych wydarzeń w dziejach wyspy w okresie tych kilku wieków.
     Wiek XIII jest na Islandii wiekiem wojen domowych, zapoczątkowanych w 1220 r. Dziesiątki osad uległo zniszczeniu. Ludność gwałtownie ubożała, osady się wyludniały. Sytuacja ekonomiczna kraju zaczęła ulegać szybkiemu pogorszeniu.
     Na przełomie XIII i XIV w. miały miejsce niekorzystne zmiany klimatyczne. Nastąpiło wyraźne ochłodzenie, pogarszające warunki prowadzenia rolnictwa, a także wyjątkowe nasilenie klęsk i katastrof żywiołowych. Wybuchy wulkanów lawą i popiołem zasypywały wielkie połacie ziemi, niszczyły pola uprawne i siedziby ludzkie.
     W tym okresie Islandia traci niezależność. Najpierw w 1262 r. przechodzi formalnie pod administrację norweska, a od 1380 r. pod panowanie Danii. Były to lata trwającego kilka wieków wyzysku, tyranii i rabunkowej eksploatacji kraju przez królestwo duńskie, rosnącej nędzy ludności, panującego głodu. W wyniku tej sytuacji, poczynając od XIV w. liczba ludności kraju sukcesywnie spada.
     Okresem szczególnie niekorzystnych wydarzeń w historii Islandii był wiek XVIII. W 1707 r. zapanowała epidemia ospy, która pochłonęła 10-15 tysięcy ofiar, w 1727 r. miał miejsce wybuch wulkanu Oraefajokull, w 1753 i 1754 roku napływające od Grenlandii lody spowodowały znaczne ochłodzenie klimatu, skutkujące brakiem paszy i masowym padaniem bydła, w 1755 r. miał miejsce wybuch wulkanu Katla, w roku 1774 nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, a w latach 1783-84 długotrwały (od czerwca 1783 r. do lutego 1784 r.) wybuch wulkanu szczelinowego Laki, który pokrył lawą 565 km2 powierzchni wyspy. Ilość lawy wyrzuconej przez ponad 100 kraterów wyniosła 12 - 14 km3, a siarczanych gazów wulkanicznych nawet 20 milionów ton. Była to największa w czasach historycznych erupcja wulkaniczna na świecie. Spowodowała ona obniżenie średniej temperatury powietrza na całej północnej półkuli naszego globu o około 1oC. Zniszczona została wówczas roślinność pastwisk i łąk, całe połacie kraju opustoszały, liczba mieszkańców gwałtownie spadla Pod koniec XVIII w. zaraza ospy zniszczyła owce, stanowiące podstawę tutejszej hodowli.

     Zgodnie z pierwszym spisem ludności, który został przeprowadzony w 1703 r. naród islandzki liczył 50.358 osób.
      W 1769 r. liczba mieszkańców Islandii wynosiła 46.201 osób.
     Tragiczny wybuch wulkanu Laki spowodował spadek liczby ludności o około 20%.
     W roku 1783, tuż przed wybuchem wulkanu, Islandia liczyła 48.884 mieszkańców, a w 1786 r. już tylko 38.360.
     Liczby te pokazują, jak dramatyczny w historii Islandii był okres osiemnastego stulecia.
     Począwszy od końca XVIII w. liczba ludności zaczęła powoli, lecz systematycznie wzrastać. Okres pewnego zahamowania tego wzrostu obserwujemy w dwóch pierwszych dekadach XIX w. oraz w jego II połowie. W tym drugim przypadku było to spowodowane masową emigracją do USA i Kanady. Szacuje się, że tylko w okresie 1870-1890 opuściło Islandię 15-20 tys. osób. W kraju pozostało wówczas około 70 tys. osób, a więc taka populacja, jaką Islandia liczyła 800 lat wcześniej. Wiele wskazuje na to, że wzrost ludności hamowany był ograniczoną zdolnością rodzimego rolnictwa do wyżywienia większej liczby mieszkańców. 

     Wiek XX przynosi bardzo szybki wzrost ludności Islandii. W okresie I połowy XX w. liczba mieszkańców kraju wzrosła o ponad 80%, a w II połowie wieku została niemal podwojona populacja z jego połowy.
     Przyrost naturalny ludności Islandii w II połowie XX w. był jednym z najwyższych w Europie. W latach 50. i 60. wynosił około 20 promili (w latach 1956-60 - 21,2 promila). Większy notowano jedynie w Albanii. W latach 70. i 80. kształtował się już na poziomie około 15 promili, jednak ze stałą tendencją malejącą. Niewielkie zafalowania w górę miały miejsce około roku 1990. Obecnie wynosi poniżej 10 promili (2005 r. – 9,1; 2006 – 8,7; 2008 – 8,9, 2010 – 9,1 promila), nadal jednak pozostaje jednym z najwyższych w Europie.     Współczynnik dzietności kobiet  - 2,20.
     Islandia ma jeden z najniższych w świecie wskaźnik umieralności noworodków (1,5 na 1000 w 2007 r. był najniższym na świecie), zgonów niemowląt poniżej 1 roku życia (2,2 na 1.000) oraz jeden z najwyższych, jeśli chodzi o prognozowaną długość życia (80,3 lat). To w dużej mierze zasługa dobrze zorganizowanego systemu opieki zdrowotnej.

     W roku 1925  liczba mieszkańców Islandii po raz pierwszy w historii przekroczyła 100 tys., w 1967 r. osiągnęła 200 tys., a 9 stycznia 2006 r. przyszedł na świat 300.000. mieszkaniec kraju.
     Islandia w dniu 31.XII.2010 r. liczyła 318.452 mieszkańców, co daje średnią gęstość zaludnienia 3,1 osób/km2.

 

Liczba ludności Islandii (w tys.) w latach:

1703  -   50,4                 1880  -     72,6                  1980  -   229,3
1740  -   44,9                 1890  -     70,7                  1985  -   242,2
1760  -   44,2                 1900  -     78,2                  1990  -   255,9
1780  -   50,3                 1910  -     85,2                  1995  -   268,0
1800  -   47,2                 1920  -     94,4                  2000  -   283,4
1810  -   48,6                 1930  -   108,6                  2005  -   299,9
1820  -   48,0                 1940  -   121,6                  2008  -   319,4
1830  -   52,6                 1950  -   144,3                  2010      318,5
1840  -   57,1                 1960  -   177,3
1850  -   60,4                 1965  -   193,9
1860  -   66,9                 1970  -   204,8
1870  -   70,0                 1975  -   219,3
 

 

   W 2009 r. w Islandii odnotowano pierwszy od 1888 r. (70, 1 w 1888 wobec 70,7 tys. w 1887 r.) spadek liczby mieszkańców w stosunku do roku poprzedniego. 

       Islandczycy są społeczeństwem młodym. Zdecydowana większość to ludzie młodzi i ludzie w wieku produkcyjnym. Ludzie starsi stanowią niewiele ponad 10% społeczności. Problemy starzejącej się Europy są, jak dotąd, dla Islandczyków obce.

Ludność w poszczególnych grupach wiekowych (w%) w wyszczególnionych okresach:
 

 

1961-70

1971-80

1981-90

1991-2000

2001-05

  2010

0 – 19 lat

   43,3

39,6

     34,6

    32,0

    29,8

   28,2

20 - 64 lata

   48,2

    51,0

     55,1

    56,7

    58,5

   59,5

65 – 79 lat

    7,1

     7,4

      7,9

     8,7

     8,7

     8,9

80 lat i powyżej

   1,4

    2,0

      2,4

     2,6

    3,0

     3,4

      Tak ukształtowana struktura wiekowa społeczeństwa jest bardzo korzystna. Utrzymuje się znaczna przewaga ludzi pracujących (167.300 w 2010 r.), nad korzystającymi ze świadczeń. Tym samym obciążenie systemu zabezpieczeń społecznych jest niskie. Należy jednak zwrócić uwagę na malejącą liczbę osób młodych, a rosnącą w wieku produkcyjnym. Roczniki wyżu demograficznego lat 50. i 60. powoli przesuwają się do granicy wieku emerytalnego (67 lat), a zastępować ich będą coraz mniej liczne roczniki ludzi młodych. Zaznacza się więc niezbyt korzystny trend w układzie struktury wiekowej społeczeństwa. Jednak nie o takiej skali problemu, jaki z jego negatywnymi skutkami, ma miejsce w przypadku krajów Starego Kontynentu, wykazującymi się zerowym bądź ujemnym wskaźnikiem przyrostu naturalnego.

.

Rozmieszczenie ludności wg regionów:

      Obszar zamieszkały to około 2/5 terytorium kraju. Pozostałe tereny nie nadają się do zasiedlenia. Rozmieszczenie ludności na zamieszkałym terenie jest bardzo nierównomierne. Ponad 3/4 ludności mieszka w południowo-wschodniej części wyspy. Sam region stołeczny grupuje ponad 62% mieszkańców kraju. Sytuacja jest niepokojąca, gdyż stan nierównowagi w rozmieszczeniu ludności stale się pogłębia. W dużym tempie postępuje wyludnianie się północnych okręgów. Te niegdyś bardzo ważne gospodarczo rejony związane z rybołówstwem i przetwórstwem rybnym zaczęły po połowie lat 60. XX w. tracić na znaczeniu. Miało to związek z gwałtownym spadkiem ilości śledzi w tej części Oceanu Atlantyckiego. Miasto Siglufjordhur traktowane wówczas jako światowe centrum połowu śledzi liczyło ponad 3 tysiące mieszkańców, a w okręgu Fiordów Zachodnich mieszkało ponad 13.000 osób. W porównaniu do chwili obecnej oznacza to ubytek około 40 % ludności z tych obszarów, a proces wyludniania postępuje nadal. Zamykane są kolejne zakłady przetwórcze w rejonach północnych, co powoduje dalszą ich degradację. Aktywizacja gospodarcza tej części kraju jest wyzwaniem dla rządu. Pewną szansę związaną z inwestycjami gospodarczymi otrzymuje obecnie Okręg Wschodni.

 

Ludność wg okręgów:
 

Okręg

1995*

2000*

2005*

2010*

Hofudhborgarsvaedhi (Okręg Stołeczny)

  158.583

  175.427

  187.426

202.341

Sudurnes (Półwysep Reykjanes)

    15.634

   16.531

   17.915

21.088

Vesturland (Okręg Zachodni)

    14.161

   14.278

   14.877

15.379

Vestfirdir (Okręg Fiordów Zachodnich)

      9.015

    8.152

    7.551

7.137

Nordurland vestra (Okręg Północno-zach)

    10.214

    9.423

    8.870

    7.393

Nordurland eystra (Okręg Północno-wsch.)

    26.665

  26.495

  27.017

29.006

Austurland (Okręg Wschodni)

    12.779

  11.934

  13.822

12.306

Sudhurland (Okręg Południowy)

    20.755

  21.121

  22.413

23.802

Islandia ogółem

  267.806

283.361

299.891

 318.452

 *  stan na dzień 31.XII

 

Skład etniczny

      Odizolowana od reszty kontynentu wyspa, położona z dala od głównych szlaków handlowych nie stanowiła atrakcyjnego miejsca dla obcych przybyszów. Surowe warunki przyrodnicze oraz klimatyczne, a także brak takich możliwości życiowych, jakie stwarzał pobyt w innych krajach, powodował brak zainteresowania obcych w osiedlaniu się na tej niezbyt gościnnej, z powodu uwarunkowań naturalnych, wyspie.
      Skład etniczny kraju przez wiele stuleci pozostawał właściwie niezmienny. Wszyscy mieszkańcy wywodzili się z rodów o wielowiekowej historii. Wśród nielicznych obcokrajowców byli przedstawiciele duńskich kolonizatorów, a także przybysze ze Skandynawii i Wysp Brytyjskich. Do początku XX w. Islandczycy stanowili ponad 99% ludności swego kraju. Od czasu drugiej wojny światowej nową grupą etniczną stali się Amerykanie. Jednak niemal do ostatnich lat XX stulecia społeczeństwo Islandii charakteryzował stały skład ludnościowy, a Islandczycy stanowili w nim ponad 98% populacji.
      Dopiero w pod koniec lat 90. XX w. zaczęły następować znaczące zmiany w składzie etnicznym ludności. Kraj rozwijał szybko przemysł i budownictwo mieszkaniowe. Posiadał doskonale zorganizowany system szkolnictwa, ochrony zdrowia i opieki socjalnej. Dochód narodowy per capita to jeden z najwyższych na świecie. Islandia staje się od tego okresu atrakcyjna dla cudzoziemców. Wielkie budowy oraz rozwijająca się gospodarka otwarła miejsca pracy dla obcokrajowców.

 

Skład etniczny mieszkańców Islandii ( w procentach) wg regionów świata:
 

 

1980

1985

1990

1995

2000

2004

2005

2010

Islandczycy

98,58

98,55

98,12

98,21

96,89

96,38

95,41

 93,36   (297309)

Skandynawowie

    0,59

    0,59

    0,62

    0,59

    0,59

    0,54

    0,55

   0,49      (1559)

Inni Europejczycy

    0,39

    0,41

    0,66

    0,64

    1,58

    1,98

    2,67

   5,08      (16175)

Amerykanie

    0,32

    0,32

    0,34

    0,26

    0,25

    0,29

    0,34

   0,30      (963)

Azjaci

    0,05

    0,06

    0,16

    0,24

    0,51

    0,67

    0,87

   0,62      (1969)

Pozostali

    0,07

    0,07

    0,10

    0,06

    0,18

    0,14

    0,16

   0,15        (477)

    (Wszystkie dane na dzień 31.XII poszczególnego roku)

Liczba obcokrajowców zaczęła systematycznie rosnąć od II połowy lat 90., a w pierwszych latach XXI w. mamy do czynienia z ich gwałtownym napływem na wyspę. Jeśli w 1995 r. w Islandii mieszkało 4.807 osób obcego pochodzenia, to w 2000 – 8.824, 2004 – 10.636, 2005 -13.778,  2006 - 18.563,  w 2007 - 21.434, a w 2008 – 24.379. Spośród obcokrajowców zamieszkujących w Islandii najliczniejsze grupy stanowili:
    - w 1985 r.: Duńczycy – 0,41%; Amerykanie (USA) – 0,28%; Brytyjczycy – 0,13%; Norwegowie –0,11%; Niemcy – 0,10%
    - w 1990 r.: Duńczycy – 0,40%; Amerykanie (USA) – 0,28%; Brytyjczycy – 0,18%; Norwegowie – 0,12%; Niemcy – 0,12%
    - w 1995 r.: Duńczycy – 0,37%; Amerykanie (USA) – 0,21%; Polacy – 0,12%; Brytyjczycy – 0,12%; Norwegowie – 0,11%; Niemcy – 0,11%
    - w 2000 r.: Polacy – 0,52%; Duńczycy – 0,34%; Amerykanie (USA) – 0,21%; Niemcy – 0,17%; Filipińczycy – 0,17%; Tajlandczycy – 0,16%
    - w 2004 r.: Polacy – 0,65%; Duńczycy – 0,30%; Filipińczycy – 0,22%; Niemcy – 0,18%; Amerykanie – 0,18%; Tajlandczycy – 0,17%
    - w 2005 r.: Polacy -1,07%; Duńczycy -0,30%; Niemcy -0,26; Filipińczycy - 0,26; Litwini -0,20; Chińczycy -0,20; Amerykanie (USA) -0,19
    - w 2006 r.: Polacy – 1,95%; Litwini - 0,32%; Niemcy – 0,31%; Duńczycy - 0,30%; Filipińczycy - 0,25%; Chińczycy – 0,25%; Portugalczycy – 0,24%
    - w 2007 r.:  Polacy – 2,71%; Litwini – 0,43%; Niemcy -0,31%; Duńczycy 0,31%; Portugalczycy – 0,28%, Filipińczycy  - 0,24%–                                                                             
   -  w 2008 r.  Polacy  - 3,44%; Litwini – 0,52%;  Niemcy – 0,36%;  Duńczycy – 0,30%;  Portugalczycy – 0,25%; Filipińczycy – 0,22%; Łotysze – 0,19%
   -  w 2010 r.  Polacy  - 2,87%; Litwini – 0,51%;  Niemcy – 0,31%;  Duńczycy – 0,28%; Łotysze – 0,20%;  Filipińczycy – 0,18%; Brytyjczycy– 0,17%;                                                                                                     

  Największe mniejszości w poszczególnych okręgach w 2008 r.
 
Reykjavik Polacy - 3,22% Litwini - 0,77% Niemcy - 0,41%
Okreg stołeczny* Polacy - 3,09% Litwini - 0,66% Niemcy - 0,34%
Sudurnes Polacy - 6,47% Litwini - 0,52% Duńczycy - 0,34%
Vesturland Polacy - 5,08% Litwini - 0,38% Niemcy - 0,34%
Vestfirdir Polacy - 5,86% Słowacy - 0,65% Filipińczycy - 0,37%
Nordurland vestra Polacy – 1,36% Niemcy – 1,03% Duńczycy - 0,18%
Nordurland eystra Polacy - 1,60% Niemcy - 0,22% Słowacy - 0,12%
Austurland Polacy - 5,07% Portugalczycy - 0,67% Niemcy- 0,49%
Sudurland Polacy - 3,63% Niemcy - 0,51% Litwini - 0,44%

 *  wraz z Reykjavikiem   

     W 2000 r. obcokrajowcy stanowili 3,1% ludności Islandii, w 2005 r. - 4,6%,  w 2006 r. - 6,0%,  w 2007 r. - 6,8%,  w 2008 r. – 7,6%., a w 2010 r. - 6,64%.

     Polacy w Islandii stanowią obecnie najliczniejszą grupę mniejszościową tego kraju. W 1981 r mieszkało w Islandii tylko 25 osób pochodzenia polskiego, w 1985 r – 62 osoby, 1990 r. - 249, 1995 r. - 326, w 2000 r. już 1.479 osób, w 2005 - 3.221, w 2006 - 5.996,  a w 2007 –  8.488.
            (W trakcie roku 2008 dokonano korekty liczby ludności Islandii na dzień 31.XII.2007 r. Liczbę mieszkańców kraju po korekcie ustalono na 315.459 osób. Zmianie na 9.914 osób uległa również liczba ludności pochodzenia polskiego).
      Na koniec 2008 r. liczbę Polaków w Islandii określono na 11.003 osoby. Od 2009 ma miejsce spadek liczby Polaków w Islandii. Na koniec 2009 r  zamieszkiwało Islandię 9.583 Polaków, a na koniec 2010 r – 9.148.

       Napływ cudzoziemców stał się powodem zwiększonego ruchu migracyjnego. Wielu z nich to pracownicy kontraktowi na wielkich budowach (zapora Karahnjukar czy huta aluminium w Reydarfjordhur), przebywający w Islandii okresowo.

Średnia wielkość ruchu migracyjnego w wyszczególnionych okresach:
 

Okres

1986 - 90

1991 -95

1996 - 2000

2001 - 2005

Imigracja roczna

3278

3.038

4.441

5.209

Emigracja roczna

3149

3.343

3.773

4.219

 

Ruch migracyjny w latach 2000-2010: 
 

Lata

Ogółem

Imigracja

Emigracja

Saldo

2000

8.692

5.203

3.489

1.714

2001

9.036

5.002

4.034

       968

2002

.8.705

4.215

4.490

    - 275

2003

7.541

3.704

3.837

    - 133

2004

  10.170

5.350

4.820

       530

2005

  11.686

7.773

3.913

3.860

2006

  14.409

9.832

4.577

5.255

2007

  19.960

   12.546

7.414

5.132

2008

  19.422

   10.298

9.144

1.144

2009

  16.389

   5.777

10.612

- 4.835

2010

  13.384

    5.625

7.759

- 2.134

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       Największy udział w ruchu migracyjnym mają Polacy. W 2006 r. przybyło do Islandii 3.331 osób z polskim paszportem, a wyjechało 397; w roku 2007 przyjechało 4.188 osób, a opuściło wyspę 1.642 Polaków. Za 2008 r. liczby te wyniosły odpowiednio 3.891 oraz 2.783. Od 2009 r. notuje się zwiększony odpływ obcokrajowców, w tym Polaków, z wyspy. Saldo migracji Polaków w ostatnich latach było ujemne i wyniosło odpowiednio: w 2009 r  - 1.583, w 2010 r. – 647 osób.
       Niewykluczona jest jednak korekta ostatnich danych z uwagi na to, iż przełom roku jest okresem świątecznym i trudno w dniu 31 grudnia ustalić, ilu obcokrajowców wyjechało w odwiedziny do rodzin, a ilu w tym okresie opuściło Islandię na stałe. Jest to tym bardziej uzasadnione, gdyż dane dotyczące ruchu migracyjnego Polaków w 2008 r. są sprzeczne    (za okres I – IX = imigracja 4,313, emigracja 943; natomiast za cały rok 2008 = jw.). Bardziej klarowna sytuacja dla ustalania liczby mieszkańców na koniec każdego roku nastąpi w momencie, gdy na wyspie pozostaną obcokrajowcy, posiadający stałą pracę i bardziej związani miejscem stałego pobytu z Islandią.
            Przewidywania, że decydujący dla przyszłego składu etnicznego Islandii może być rok 2008 i lata następne okazały się słuszne. Zakończone zostały największe inwestycje prowadzone w latach poprzednich i zmalało zapotrzebowanie na znaczną ilość obcej siły roboczej. W 2007 oraz 2008 r. opuściło wyspę kilkuset Azjatów, a także znaczące grupy pracowników z innych krajów. Ta sytuacja była do przewidzenia. Jednak wielu będzie musiało opuścić wyspę w poszukiwaniu pracy w innych krajach z trudnych do przewidzenia przyczyn, a mianowicie ogólnoświatowego krachu finansowego, który najbardziej uderzył właśnie w Islandię. Dla nich pobyt na wyspie będzie miał charakter pewnego epizodu życiowego. W dalszym ciągu istnieją jednak możliwości pobytu i pracy dla obcokrajowców, chociaż znacznie zredukowane. Kraj w dalszym ciągu się rozwija. Projektowana budowa nowej huty aluminium na półwyspie Reykjanes może również przejściowo, w momencie jej realizacji, zwiększyć ilość przybyszów z innych krajów.  W nieco dalszej perspektywie czasowej podobne szanse zatrudnienia mogą być związane z możliwościami eksploatacji i przerobu ropy z odkrytych pokładów w morskiej strefie ekonomicznej.

 

Miasta Islandii

      W Islandii brak jest typowego osadnictwa wiejskiego, charakterystycznego dla Europy. Gospodarstwa rolne działają w rozproszeniu w postaci pojedynczych farm, oddalonych od siebie o kilka czy kilkanaście kilometrów. Wszystkie zwarte osady są traktowane, jako miasteczka. Przyjęte zostało, ze każda miejscowość, licząca powyżej 200 mieszkańców, której ludność utrzymuje się z zajęć pozarolniczych, jest uznana za miasto. W rzeczywistości miejscowości liczące poniżej 1.000 osób, tylko w nielicznych przypadkach przypominają z wyglądu małe miasteczko.
      Przyjęcie takiego kryterium dla określenia miasta spowodowało, ze odsetek ludności miejskiej jest bardzo wysoki i wynosi powyżej 90% (1995 r.- 91,4%, 2000 r. - 92,2%, 2005 r.- 92,7%, 2010 r. – 93,5%). Pozostała ludność to mieszkańcy około 40 miejscowości liczących od 20 do 200 mieszkańców oraz około 3.800 pojedynczych farm rolniczych.
      Pomimo, iż ludność Islandii stale rośnie, rozwój miejscowości jest zróżnicowany. Największe miasta Islandii, liczące powyżej 5.000 mieszkańców notują stały wzrost liczby ludności. Wzrasta również liczba ludności w miejscowościach położonych na południu kraju, natomiast proces wyludniania się obserwowany jest na północy. Szczególnie mocno zjawisko to występuje w okręgu Fiordów Zachodnich (Vestfirdir).
      W grupie miast powyżej 5.000 mieszkańców najszybciej w ostatnich latach rozwijają się Selfoss, Mosfellsbaer i Akranes, natomiast wśród miast liczących 1.000 - 5.000: Egilsstadhir, Sandgerdhi, Hveragerdhi, Grindavik oraz Thorlakshofn, a w grupie najmniejszych miast Hvolsvollur i Hella. W ostatnich latach wobec spadku liczby ludności kraju nastąpiło zahamowanie wzrostu, a nawet zmniejszenie liczby mieszkańców wielu miejscowości.
      W Okręgu Stołecznym umiejscowionych jest 8 miast. W zwartej aglomeracji miejskiej Reykjaviku położonych jest 6 spośród nich. Dwa pozostałe usytuowane są w pewnej odległości od tego obszaru - Mosfellsbaer leży 17 km od Reykjaviku w kierunku północno-wschodnim, natomiast Grundarhverfi – po północnej stronie zatoki Faxa – drogą lądową przez Mosfellsbaer ok. 27 km.

Granice administracyjne w aglomeracji Reykjaviku

 

Źródło: Iceland capital region municipalities svg

 

Ludność miast Islandii wg stanu na 31.12.2010 r.

Miasta powyżej 1.000 mieszkańców:

 

Reykjavik

   118.061

Hofudhborgarsvaedhi

Kopavogur

    30.779

Hofudhborgarsvaedhi

Hafnarfjordhur

    26.099

Hofudhborgarsvaedhi

Akureyri

    17.490

Nordurland eystra

Reykjanesbaer1

    13.862

Sudurnes

Gardabaer

    10.909

Hofudhborgarsvaedhi

Mosfellsbaer

 8.397

Hofudhborgarsvaedhi

Akranes

 6.623

Vesturland

Selfoss

 6.512

Sudhurland

Seltjarnarnes

 4.320

Hofudhborgarsvaedhi

Vestmannaeyjar

 4.142

Sudhurland

Grindavik

 2.821

Sudurnes

Isafjordhur

 2.636

Vestfirdir

Saudarkrokur

 2.635

Nordurland vestra

Alftanes

 2.484

Hofudhborgarsvaedhi

Hveragerdhi

 2.316

 Sudhurland

Egilsstadir

 2.257

Austurland

Husavik

 2.237

Nordurland eystra

Borgarnes

 1.763

Vesturland

Sandgerdhi

 1.683

Sudurnes

Hofn

 1.641

Austurland

Thorlakshofn

 1.533

Sudhurland

Dalvik

 1.454

Nordurland eystra

Gardur

 1.452

Sudurnes

Neskaupsstadhur

 1.437

Austurland

Siglufjordhur

 1.206

Nordurland eystra

Reydarfjordhur

1.102

Austurland

Stykkisholmur

1.100

Vesturland

Vogar

 1.075

Sudurnes

Eskifjordhur

1.043

Austurland

Olafsvik

1.010

Vesturland

Miasta poniżej 1.000 mieszkańcow:

 

Bolungarvik

888

Vestfirdir

Hvolsvollur

860

Sudhurland

Blonduos

842

Nordurland vestra

Grundarfjordhur

836

Vesturland

Olafsfjordhur

824

Nordurland eystra

Hella

781

Sudhurland

Seydhisfjordhur

668

Austurland

Faskrudsfjordhur

662

Austurland

Patreksfjordhur

627

Vestfirdir

Hvammstangi

582

Nordurland vestra

Eyrarbakki

569

Sudhurland

Skagastrond

530

Nordurland vestra

Vopnafjordhur

529

Austurland

Grundarhverfi

526

Hofudhborgarsvaedhi

Stokkseyri

445

Sudhurland

Fellabaer

416

Austurland

Fludir

394

Sudhurland

Hellisandur

387

Vesturland

Thorshofn

380

Nordurland eystra

Holmavik

375

Vestfirdir

Djupivogur

352

Austurland

Sudureyri

312

Vestfirdir

Talknafjordhur

294

Vestfirdir

Vik i Myrdal

291

Sudhurland

Hvanneyri

276

Vesturland

Thingeiri

260

Vestfirdir

Grenivik

256

Nordurland eystra

Hrafnagil

254

Nordurland eystra

Budardalur

248

Vesturland

Svalbardseyri

245

Nordurland eystra

Flateyri

237

Vestfirdi

Hnifsdalur

231

Vestfirdir

Bifrost

221

Vesturland

Stodvarfjordhur

203

Austurland

1 Nowy organizm miejski, powstały w 1995 r. z połączenia miast Keflavik i Njardvik, a także w 2007 r. Vallarheidhi (pozostałość po bazie wojskowej).
 

 

Opracowanie:

Stanisław Bobusia                                                                                                           
Jedlicze, maj 2007
Aktualizacja danych: październik 2011.

 
Źródło informacji liczbowych: publikacje urzędu statystycznego Statistics Iceland.
Kontakt
e-mail:bost6@wp.pl                                                                                                                                        

Zobacz również:
                                                                                                                                                                             http://www.klimatislandii.yoyo.pl/
 http://www.islandiasrodowiskogeograficzne.yoyo.pl/
 http://www.gospodarkaislandii.yoyo.pl/
 http://www.klimatyziemi.yoyo.pl

 

                                                                   Licznik odwiedzin :                                             Licznik odświeżeń: